Het jaarlijkse D66 Landelijke Slotdebat komt weer met rasse schreden dichterbij en het belooft vuurwerk op te leveren. Vrijdag 24 juni treden de beste debaters binnen D66 tegen elkaar in het strijdperk in het Haagse Koorenhuis aan de Prinsengracht.  Dit is je kans om het toptalent binnen D66 aan het werk te zien, aan te moedigen en om zelf mee te bepalen wie de beste debater binnen D66 wordt.

Mocht je het nog nooit hebben meegemaakt, het Landelijk Slotdebat is de jaarlijkse Grande Finale van alle debatopleidingen binnen D66. Dit jaar is het aantal deelnemende teams groter dan ooit en ook het niveau van de deelnemers staat op ongekende hoogte.
Onder de deelnemende teams bevinden zich meerdere raadsleden en professionele debattrainers en zelfs de fractievoorzitter van D66 Amsterdam. De organisatoren hebben dan ook pittige stellingen voorbereid.

Tijdens het Landelijk Slotdebat doen teams mee van de D-loquentia-afdelingen Amsterdam 2x, Utrecht 2x, Den Haag  2x, Rotterdam, Nijmegen, Delft, Leiden, JD Leiden-Haaglanden en Groningen. Daarnaast stappen de beste teams van de Jonge Democraten Landelijk en het winnende team van Debat66 het podium op.

Hoe gaat het in zijn werk?
Vanwege het grote aantal van 14 deelnemende teams, worden in het Koorenhuis eerst voorronden gehouden, zowel in de grote Theaterzaal als op het kleine podium in de bar. De teams hebben tevoren 20 stellingen ontvangen zonder te weten welke stellingen gebruikt zullen worden.

Tien minuten van te voren krijgen zij te horen welke stelling zij zullen moeten verdedigen of aanvallen. Dan komt het aan op hun vermogen om een stelling snel te analyseren, een strategie uit te werken en hun tactiek ten opzichte van hun tegenstanders te formuleren.

Het Amerikaans Parlementaire debat zelf is kort en explosief.
De voorstanders van de stelling (de ‘regering’) komen het eerst aan het woord. De Minister President krijgt twee minuten om de stelling neer te zetten. Dan komt de leider van de oppositie aan het woord die ook weer twee minuten heeft om gehakt van de premier te maken.

Achtereenvolgens krijgen dan de vice-premier en de leider van de tweede oppositiepartij de gelegenheid om in tweede termijn het fundament dat hun collega’s hebben gelegd uit te bouwen. Ook de tweede termijn is steeds twee minuten lang. Tot slot krijgt de oppositieleider een minuut de kans om samen te vatten waarom de regering apekool verkoopt.
Waarna de premier de slotbeurt van een minuut heeft. En uiteraard mogen er ook interrupties gepleegd worden.

Er zit vrijdag een zware jury van professionele debattrainers, journalisten en politici om te bepalen wie er wint, maar ook jij kunt meestemmen. Het publiek heeft namelijk ook stemrecht.

De vier beste teams van de voorrondes gaan door naar de halve finale in de grote Theaterzaal, en de winnaar verwerft uiteraard eeuwige roem.

Omdat het Landelijk Slotdebat behalve een keiharde strijd ook een heel gezellig evenement is, zal er frequent gepauzeerd worden in de bar van het Koorenhuis.

Kom dus ook kijken en jureren.

Aanvang: 19.30 uur.
Locatie: Koorenhuis, Prinsengracht Den Haag

Klik hier voor de route.

Pleidooi voor een vleesvrije donderdag

Vorig jaar las ik tijdens mijn zomervakantie in Frankrijk Dieren Eten van Jonathan Safran Foer. Het werk maakte op mij een verpletterende indruk. Dieren Eten laat zich lezen als een messcherpe aanklacht tegen de vleesindustrie in het bijzonder – diervriendelijk vlees bestaat niet, aldus de jonge in New York wonende auteur – en tegen het eten van vlees en vis in het algemeen. Ik was tijdens en na lezing dermate van mijn stuk dat ik chèf Patrice van ons vakantieverblijf met klem, doch enigszins beschroomd, vroeg naar het leven dat de canard die eerder die avond in confit gedaante op mijn bord had gelegen wel een ‘belle vie’ had gehad (het was overigens de lekkerste gekonfijte eend die ik ooit had geproefd).

Na het lezen van Safran Foers j’accuse nam ik mij voor nog slechts biologische vleesproducten te kopen bij de AH ofschoon die in zijn ogen niet of nauwelijks verschillen van gewoon slachtvlees. Neen, ik was niet bekeerd, had zelfs mijn eetpatroon niet fundamenteel gewijzigd maar trok wel een conclusie: nooit meer ‘gewone’ kip. Hypocriet? Natuurlijk! Kippen zijn geen hogere wezens dan varkens, koeien of struisvogels, for that matter. Maar ze hebben meer dan die andere beesten last van stress, zelfs als je ze niet met acht gevederde lotgenomen in een kooitje van dertig bij dertig centimeter stouwt en volpropt met antibiotica waardoor ze al bij leven doodziek zijn.

Van de slager wil ik tegenwoordig weten van wie hij z’n vlees betrekt, wat dat onduidelijke keurmerk precies inhoudt et cetera. Ik ben een nog kritischer consument geworden dan ik al was! En ook is er ten huize Baatenburg de Jong elke week minstens één vleesvrije dag.

SF gaat in mijn ogen te ver in zijn compassie voor vis en kreeftachtigen. De gigantische garnalenkwekerijen in bijvoorbeeld Thailand lijken me een uitkomst. Wat kan zo’n garnaal nou voelen? Van een geheel andere orde dan de obsessieve jacht op de blauw- en geelvin tonijn, in respectievelijk de Middellandse Zee en de Indische Oceaan. Hierbij roep ik onze minister van Defensie dan ook op om niet alleen op piraten maar vooral ook op illegale tonijnvissers in de Somalische wateren en daarbuiten te jagen. Zelfs na de draconische bezuinigingen moet dat er toch inzitten. Kan dit kabinet haar duurzaamheidbeleid in één kleine moeite enigszins oppoetsen ook.

Teveel vlees eten is goed voor mens noch planeet, dat moge inmiddels wel duidelijk zijn. Laten we in dat licht dan een gezamenlijke daad stellen in deze geïndividualiseerde maatschappij. Collectieve actie is nodig. Wij. Moeten. Dit. Met. Zn. Allen. Doen.

De serie schriftelijke vragen die de Partij voor de Dieren, PvdA, D66, Groenlinks en de Haagse Stadspartij onlangs indiende was daarom weliswaar een lovenswaardig maar uiteindelijk toch een wat halfslachtig initiatief. Waarom geen vleeschvrije dag in de week in de Haagse gemeentelijke panden? Dat zit er conform de schattige – bent u bekend met de campagne ‘eat green at work’?.. ‘Ja. De campagne wordt georganiseerd door…de strekking is…’ waar een simpel ‘ja’ had volstaan – beantwoording van het College van B&W natuurlijk weer niet in.

Gewoon op donderdag allemaal fijn aan de spinazie-feta- taart, met EHEC bacterie vrije tomatensalade ernaast. Gewoon doen! Hoe simpel kan het zijn? Kunt u met een gerust hart Dieren Eten gaan lezen. Op vakantie of zo.

D66 vraagt feedback studenten Haagse Hogeschool
Hoe bereidt je je als raadslid op onderwerpen voor? Binnenkort – op 25 mei aanstaande – bespreken we in de commissie Leefomgeving de concepten van het klimaatplan en de energievisie die PvdA-wethouder Baldewsingh naar de gemeenteraad heeft gestuurd In de aanloop daarnaartoe heb ik dinsdagochtend 10 mei gesproken met enkele studenten van de opleiding Climate & Environment van de Haagse Hogeschool..

Ik wilde van de studenten weten hoe zij vanuit hun studie tegen de voorstellen van de wethouder aankijken. Onderwerpen die aan bod kwamen waren onder meer:

• Wat is precies ‘klimaatneutraal’ en is dit een werkbare definitie?
• Hoe maak je de voorgestelde maatregelen meetbaar en hanteerbaar?
• Wat zijn de meest effectieve en kostenefficiënte maatregelen om de doelstelling ‘Den Haag klimaatneutraal in 2040’ te bereiken?
• Hoe betrek je de bewoners en ondernemers bij het halen van de doelstelling? Hoe motiveer je hen om te investeren in energiebesparing en duurzame energie?

Op de foto van links naar rechts: Sven Mittertreiner (eerstejaars student), Tobias Dander, Hansje Hooghiemstra (eerstejaars student), Andrei Fedorovski (derdejaars student), Jelle Roders (voorzitter D66-werkgroep Duurzaamheid en Shelley Goris (stagiaire bij de gemeenteraadsfractie). Met dank aan Sander Brinkman van de Haagse Hogeschool.

Het gesprek leverde een hoop input op voor de commissiebehandeling. Ik heb veel bruikbare ideeën en argumenten gehoord. Wat goed dat we deze expertise in de stad hebben en dat we daar gebruik van kunnen maken. Bovendien is het erg verfrissend om van studenten te horen hoe zij tegen het klimaatvraagstuk aankijken. Een prima formule die ik zeker graag wil herhalen als de gelegenheid zich voordoet.

Schriftelijke vragen ‘Eat green at work’
Een door raadsleden veelgebruikt instrument is het stellen van schriftelijke vragen. De opzet is eenvoudig. Raadsleden kunnen – individueel of samen met anderen – schriftelijke vragen stellen aan de voorzitter van de raad, de burgemeester dus. Het college van burgemeester en wethouders is gehouden deze vragen binnen 4 weken te beantwoorden, of aan te geven dat beantwoording meer tijd nodig heeft. De beantwoording wordt aan alle raadsleden gezonden, evenals de vragen. Een raadslid kan de schriftelijke vragen inzetten om feitelijke informatie te verkrijgen en/of om een kwestie onder de aandacht te brengen. Schriftelijke vragen worden regelmatig door de lokale pers opgepakt, zeker als ze vergezeld gaan van een pakkend persbericht.

Op 10 mei heeft het college vragen van De Partij van de Dieren, PvdA, D66, GroenLinks en de Haagse Stadspartij met de titel ‘Eat green at work’ beantwoord. Achtergrond van de vragen is onze vlees- en visconsumptie met de negatieve invloed op grondstofverbruik en broeikasgasuitstoot. In de vragen werd het college verzocht om één dag per week een lekkere lunch zonder vlees en vis te promoten in de bedrijfsrestaurants. D66 heeft deze vragen mee ingediend omdat de keuzevrijheid van het individu overeind blijft maar de keuze om vegetarisch te lunchen op deze manier aantrekkelijker wordt gemaakt en beter onder de aandacht wordt gebracht. Het college zag dit ook zo en heeft in de beantwoording toegezegd dat een vegetarische lunch in het weekmenu zal worden opgenomen. Een – weliswaar kleine – stap in de goede richting en een mooi resultaat.

De vragen van de D66-fractie en de antwoorden daarop zijn te vinden op de website: http://d66denhaag.nl/schriftelijkevragen

De Kloof lijkt een beetje uit de mode te zijn geraakt. Een jaar geleden kon je de afstandsbediening niet pakken of er was een politicoloog in beeld die verontwaardigd wees op de kloof tussen politici en burger als het begin van alle kwaad. Tienduizenden regels werden hierover geschreven in kranten en opiniebladen.

Vandaag de dag lijkt De Kloof zomaar verdwenen te zijn. Slechts een enkele dinosaurus die de tekenen des tijds gemist heeft, neemt de term nog in de mond. Ik zie twee mogelijkheden. De Kloof kan destijds een realistisch probleem zijn geweest dat intussen is opgevuld met goede bedoelingen, of men heeft ontdekt dat De Kloof nooit heeft bestaan en dat hier sprake is geweest van een collectief waandenkbeeld.

Toen ik gistermiddag na een dagje werken in de Centrale Bibliotheek aan het Spui, afdaalde in onze onvolprezen ondergrondse tramkloof, zag ik CDA-fractieleider Van Haersma Buma voor mij langs lopen. Vervolgens ontstond er voor mij, op de roltrap naar het perron, een interessant gesprek tussen twee HTM-beveiligers die zich afvroegen wie die man was.

De ene beveiliger dacht dat het de deurwaarder was die vorig jaar zijn auto in beslag was komen nemen, de andere vermoeddde dat het om de advocaat van Wilders ging. Toen ik vertelde wie zij hadden gezien, reageerden zij verbaasd. Zij konden zich niet voorstellen dat Nederlandse politici de tram nemen. In hun optiek hoorde daar een Wilders-achtig cordon van brede mannen met oortjes omheen te lopen. Een Nederlandse politicus zou bovendien geriefelijk voort moeten zoeven in een gepantserde Mercedes met petmans achter het stuur.

Een betere illustratie van het misverstand over De Kloof is nauwelijks denkbaar. De burger verwacht dat die kloof er is. Kankerend staat hij op het perron te wachten en hoort omroepen dat de HTM de volgende ochtend niet rijdt uit protest tegen de bezuinigingen van het kabinet van Van Haersma Buma, Blok en Wilders. Geen moment komt er in de burger op dat diezelfde Van Haersma Buma aan de overkant van de kloof tussen de twee perrons, staat te luisteren naar diezelfde protestaankondiging tegen zijn eigen beleid. Ook Van Haersma Buma zal de volgende ochtend, net zoals Henk en Ingrid, niet met de tram naar zijn werk kunnen.

Gisteravond organiseerde ik een debatwedstrijd in het Koorenhuis, waarvoor een van onze kamerleden zich bereid had verklaard om de jurering te doen. Zoals een goed D66′ster betaamt, kwam zij gewoon op de fiets aanrijden. Voor haar geen Mercedes met chauffeur of bodyguards. Je kunt in ons land een kamerlid dus gewoon aanrijden op straat.

Zoals mij ruim een half jaar geleden overkwam op de Gouverneurlaan. Mijn stoplicht sprong op groen en ik trok net met mijn geruisloze Prius op, toen er ineens een gehaaste moeder met twee kinderzitjes op haar fiets nog net door rood schichtte, vlak voor mijn bumper langs. In een flits herkende ik een van onze kamerleden. Als ik niet geremd had, had die beslissing meer invloed gehad op de samenstelling van de Tweede Kamer dan alle roodgekleurde vakjes in mijn leven bij elkaar. Op dat moment was ik heel blij geweest als de kloof tussen mijn bumper en en deze sympathieke mamma-politica wat groter was geweest.

Deze politica werkt, net zoals haar collega’s overigens, keihard en maakt lange dagen. Als Henk en Ingrid allang achter hun biertje zitten, is zij doorgaans nog op pad voor volk en vaderland. Desondanks is zij voortdurend voor iedereen benaderbaar. Niet alleen bij stoplichten, maar ook op bijeenkomsten in het land. Zelfs tijdens kamerdebatten staat zij al Twitterend in contact met haar kiezers.

Zij is niet te beroerd om vanuit haar kamerzetel antwoord te geven op de opmerkingen en vragen die haar followers sturen. En daar heeft ze groot gelijk in. Want de doorsnee politicus staat in dezelfde rij voor de kassa als jij en ik als er WC-papier moet worden gekocht. Hun achterban beslist elke vier jaar over aanblijven of ontslag. Politici hebben altijd midden in de samenleving gestaan, letterlijk en figuurlijk midden op het kruispunt tussen burger en overheid, of ze nu door rood rijden of niet.

In navolging van de oprichters geven de samenstellers van `Ordening op Orde`, het eerste kennisproduct van de Mr. Hans van Mierlo stichting, handvaten voor een eigentijds perspectief op democratisering van de samenleving. Het D66 adagium: `Markt waar het kan en staat waar het moet` was dringend aan vernieuwing toe, aldus Arjan van Witteloostuijn, hoogleraar economie, en een van de samenstellers. Het impliceerde namelijk een hiërarchie, markt boven staat, en had geen oog voor de relaties van mensen. In plaats van het oude adagium presenteerde de Van Mierlo Stichting een nieuw raamwerk voor sociaal-liberale politiek die is geformuleerd als de constante context-specifieke afweging tussen de driehoek van betrokken individuen, sociale veiligheid en liberale betwistbaarheid.

Telkens wanneer de bureaucratie de grote kracht van mensen onderling om zaken voor elkaar te krijgen probeert te reguleren gaat het mis, aldus Van Witteloostuijn. Vandaar de nadruk op het belang de eerste richtingwijzer van D66 in het vernieuwde adagium: vertrouw op de eigen kracht van mensen. Het principe van de betwistbaarheid biedt perspectief voor het kritisch uitdagen van machtsconcentraties in zowel de bancaire wereld, geprivatiseerde taken als zorgregulering als het politieke veld. Net als bij markten is het essentieel dat vrije toe- en uittreding in het politieke proces en de bureaucratie gegarandeerd zijn, aldus de Van Mierlo Stichting,  geheel in de geest van haar naamgever.

Directeur van de Mr. Hans van Mierlo Stichting, Frank van Mil, onderstreepte de noodzaak van een doortimmerde sociaal-liberale visie voor Nederland, welke alternatief kan zijn in een tijd van ontkerkeling en onzekerheid door het wegvallen van de zekerheid van onbetwistbare hogere machten. De Van Mierlo stichting heeft het voornemen om de leden van de partij te betrekken bij het verder revitaliseren van het gedachtegoed van de partij en om actieve leden te voorzien van leertrajecten die de ge-update beginselen operationaliseren.

Haags D66 raadslid Martijn Bordewijk is enthousiast:  “Voor een lokale afdeling is het van belang dat er blijvend over onze sociaal-liberale koers wordt gedacht. Het nu tot Mr. Hans van Mierlo-stichting omgedoopte wetenschappelijke bureau deed dat eerder al door uitdieping van de vijf richtingwijzers van D66. Met de publicatie over de rol van markt, staat en burger onderling, is een veelbelovend begin gemaakt onder de nieuwe naam; En voor mij als woordvoerder Economie biedt het handvatten en grondwerk voor het politieke bedrijf in de raadzaal.”

http://www.mrhansvanmierlostichting.nl/

Marieke van Doorn

Eenmaal op de fiets richting het Spuiplein maakt een kinderlijk enthousiasme zich van mij meester. Heb ik altijd als ik bandjes ga kijken. Er is, het handzame boekje raadplegend, veel keus op Konininginnenach dit jaar, zo blijkt, pardon: Life i Live. (Waarom moeten goede tradities in dit land toch altijd sneuvelen?) Dermate veel keuze dat ik kenners moet raadplegen. Wat mogen wij absoluut niet missen? Vriend 1 blijkt op Kreta – je zit óp een eiland en bent ín een land, je woont ín Amsterdam maar tevens óp Scheveningen, raadselachtig – vakantie te vieren. Vrij toepasselijk met de feestende wandelende Scheveningse exportproducten in de nabijheid. Vriend 2 nam zijn telefoon niet op, wat ik hem overigens in het geheel niet kwalijk neem. Vriend 3 volstond met een kort sms bericht: Dazzled Kid. Hiervan had ik nooit gehoord, doch wel gelezen: in het programmaboekje, en nu dus in het bericht van vriend 3.

Het Spuiplein lag er zoals gewoonlijk treurig bij. Nog treuriger dan gewoonlijk aangezien er gewoonlijk geen enkele pretentie uitgaat van deze verzamelplaats van beton, steen en wind. Nu wel pretentie, en dat maakte het extra treurig. Ik had er verstandig aan gedaan eerst een goede bodem te leggen bij een trendy eettentje in de buurt, een voedingsbodem wel te verstaan. Rijst, biefstukschijfjes en een keur aan knapperige groenten voor de prijs van zesenhalve euro. Kom er eens om in Amsterdam. Dat trof, want daarzonder had ik de troosteloze aanblik van een mensenmenigte op het Spuiplein waarachtig niet kunnen verdragen, zelfs niet met geestelijke bevloeiing van ettelijke liters bier. Die liters bier hadden zich anders geen raad geweten. Dazzled Kid stelde niet teleur doch maakte weinig indruk. Maar ik ben de lulligste niet en applaudisseerde zeer hard na ieder nummer waarbij ik de in het luchtledige orerende eenling voor mij niet stoorde. Dazzled Kid bleek overigens een bandje met bijzonder veel pretenties moet u weten, mensen van Den Haag. Dat zei de zanger van Dazzled Kid voortdurend, ‘mensen van Den Haag’. ‘Hebben jullie het naar je zin mensen van Den Haag?’ et cetera, und so weiter, ad libitum.

Verkilling in de lente. Treurnis om zo veel leegheid die tegen beter weten in gevuld diende te worden. We wisten niet hoe snel we hier vandaan wilden. Op naar het Kerkplein dat bij eerste aanblik oogde als een warm bad; niet letterlijk dan. Vier jongens met elk een ander felgekleurd effen shirt om hun bast hadden bezit genomen van het podium en lieten een koninkrijk van verrassende klanken nederdalen op het massaal toegestroomde publiek. De maan scheen aan een donkerblauwe hemel, of hij scheen niet maar het leek althans zo, groen gebladerte wiegde voorlangs de baksteentjes van de Grote Kerk en de muziek trimde onze ongewassen oren, fris en fruitig als een lentewindje. Hoe deze jongens heetten zou ik u niet meer durven zeggen; men zoeke het op in het programmaboekje of elders en schaffe zich terstond een cd aan. Van Pop Up Animal Kids, zo heten die gasten.

Wij spoedden ons naar de dichtstbijzijnde biertent om dit muzikale feest met drank te completeren. Nu ja feest, de volgende band was reeds begonnen en dit was beduidend geen feest. De jongen voor mij bestelde vijf bier, twee cola, twee bitter lemon en een Flügel, of whatever. Een meisje hielp hem met het wegdragen van de bestelling. ‘Dat heb je handig geregeld man’, liet ik mij ontvallen. ‘Ik heb gewoon een paar bitches rondlopen’, reageerde de jongen gevat. Wie dacht dat deze gast een donkere huid had, twee gouden tanden en dito schakelkettingen hoef ik niet teleur te stellen. Dat had hij namelijk allemaal niet. Het was een staaltje superieure ironie van deze Hagenaar waar ik op dat moment hard om heb moeten lachen.

Om ons heen werd het allemaal heel gezellig en we verlieten derhalve iets na het hoogtepunt het Kerkplein om op te stomen naar De Grote Markt. De place to be, angstdroom voor iedere Hofsteedse bestuurder en de vermoedelijke reden van het om zeep helpen van tradities. De Grote Markt ligt op een bierglasworp afstand van het Kerkplein dus dat schikte. In de retendrukke Schoolstraat knipperde een bord dat het retendruk was – dat konden wij ook wel zien – en dat er een ‘andere route’ gekozen diende te worden. Aldus geschiedde. Wij liepen in de richting van de Torenstraat en velen met ons. Vermeende ingang 1, vlak na het Politieburo, was afgesloten en diende slechts als uitgang. Idem voor vermeende ingang 2 aan de Grote Marktstraat en vermeende ingang 3 bij de Vlamingstraat. Godskolere, hadden we daarvoor een ‘andere route’ gekozen?

Wij hielden onze frustratie keurig voor ons, evenals de inmiddels tot een dolle horde aangezwollen volgelingenschare. Poging 2 bij de Schoolstraat. Nu was het ineens helemaal niet druk meer! Terwijl het bord nog altijd dezelfde boodschap – ‘drukte, andere route’ – knipperde! Wij lieten ons niet meer misleiden. Opzwepende klanken joegen ons tegemoet. Waren het de Koshere Windhonden, Big Phallusz, Brakke Gerrit en de Zeven Snaren, de Potshop Boys and Girls? Neen, we hadden hier te maken met een gezelschap zich noemende rauwdouwers. Dit was de Grote markt zoals we hem van Koninginnenach kenden. Een uitzinnig feest dus. Maar we noemen het beestje niet meer bij de naam. En dat schept verwarring bij de burger. Hoewel, mijn tante wist wel dat het iets was met Life…We leven nog!

“Kijk de bal na” geeft Boris van der Ham zijn cursisten bij D-loquentia Den Haag als verrassend advies mee. De circa 45 deelnemers aan deze cursusavond in het Koorenhuis lijken even verbaasd te zijn. Boris van der Ham kwam toch om hen te leren debatteren? Wat heeft dat met tennis te maken? Al snel wordt gelukkig duidelijk wat de overeenkomsten zijn tussen het tennisspel en het debat, zoals ook andere vergelijkingen zich opdringen bij de training door ons Amsterdamse kamerlid. Het wordt een avond waar de cursisten aan de lippen van Boris van der Ham hangen, afgewisseld met veel gelach. Wie had gedacht dat debatteren zo leuk kon zijn?

De organisatoren van D-loquentia Den Haag hadden van te voren niets te veel beloofd; het werd een memorabele avond met als thema “dictie”. Als er iemand is die op dit terrein mensen kan laten profiteren van zijn ervaring als acteur en politicus, is het Boris van der Ham wel. Wie zijn vrijzinnige lezingen op internet volgt, moet maar eens letten op de wijze waarop Boris in staat is een tekst tot leven te laten komen. Elke lettergreep, elke klemtoon, elke pauze en elke versnelling is weloverwogen en hoogst effectief. Het is een kunst op zich, zoals muziek of een goede tenniswedstrijd dat ook is. De partituur wordt gevormd door de noten van de componist of de woorden van de tekstschrijver. Het is aan de musicus of politicus om die tot leven te brengen. Mensen met een toneelachtergrond zijn zich daar zeer van bewust. Het gortdroog oplezen van tekst levert zelden applaus op. Geen wonder dat Boris de deelnemers direct aan het werk zet met teksten uit Shakespeares Romeo And Julliet. En hoewel de teksten gaandeweg de avond steeds lastiger worden, blijft het licht en luchtig doordat er veel met Boris gelachen wordt.

Maar eerst wordt er getennist. De eerste deelneemster die met een tekst uit Romeo en Julliet achter het katheder plaatsneemt, krijgt direct te horen dat een debat ook een duel is met het publiek. “Als je deze kernzin goed wilt laten vallen in het publiek, dan werk je naar een climax toe en laat je na die zin een korte pauze vallen. Dan moet je niet intussen op je papiertje staan spieken om te zien wat de volgende zin wordt, want dat leidt het publiek af. Je hebt de bal over het net de zaal in gemept. Kijk die bal na. Als jij laat zien dat die bal belangrijk is, vind het publiek dat ook”. Een goede voordracht blijkt enorm belangrijk te zijn. Eigenlijk zijn de principes daarvan heel logisch, maar doe het maar eens. Het is zo lastig. Wij zien alles voorbij komen. Cursisten die hakkelen, blozen, te snel of onverstaanbaar praten. Je kunt meer fout doen dan je verwacht en dat blijkt heel menselijk te zijn. En er zijn ook cursisten die de vaardigheid misschien al van nature in zich hebben, of al eerder trainingen hebben gehad. Maar voor alle cursisten geldt dat zij er met behulp van Boris al heel snel in slagen om een dramatische vooruitgang te boeken.

Hij stimuleert hen om de tekst goed te analyseren en na te denken over het effect dat zij met verschillende zinnen kunnen bereiken. Waar geef je gas? Waar leg je de nadruk op? Hoe bespeel je je publiek door bewust pauzes te laten vallen of zinnen een emotionele lading mee te geven? Het is opmerkelijk hoe Boris in staat is om elke cursist met positieve kritiek en veel humor naar een hoger plan te tillen. En dat terwijl de teksten die de cursisten in handen gedrukt krijgen, er niet om liegen. Shakespeare is niet eenvoudig en de gortdroge teksten in het bijna sadistische Gemeentelijk Convenant Grondprijzen zijn echte killers. Dat iedereen uiteindelijk in staat is deze tongenbrekers op een boeiende manier voor te dragen, is de verdienste van Boris van der Ham. Hij toont zich op deze avond een warme en humorvolle trainer die de deelnemers niet licht zullen vergeten.

Foto’s: Eric Stam

Onlangs verscheen in NRC een artikel waarin D66-kamerlid Magda Berndsen er van werd beticht dat zij als korpschef van Friesland ‘ruim een ton’ aan onterechte vergoedingen had opgestreken. Gesuggereerd werd dat zij hiervan had geweten, en niet bereid zou zijn dit gemeenschapsgeld terug te betalen omdat het volgens haar ‘de verantwoordelijkheid van haar werkgever’ was. Ook wist NRC te melden dat D66-voorman Alexander Pechtold hiervan op de hoogte was toen Berndsen op de kiesadvieslijst werd geplaatst.

Dit suggestieve artikel was achteraf tendentieus en feitelijk gedeeltelijk niet correct. Het ging namelijk niet alleen om een veel lager bedrag, maar Magda Berndsen was slechts een van meerdere korpschefs waarmee in het verleden gebrekkige arbeidsovereenkomsten waren gesloten. De kwestie was juridisch zo gecompliceerd dat Minister Opstelten de Rijksauditdienst een onderzoek liet doen, waarvan hij de resultaten vandaag in de Tweede Kamer toelichtte.

Vanaf 2006 was Berndsen korpschef in Friesland. Omdat ze met haar werkgever had afgesproken niet te verhuizen voor haar nieuwe baan, en er financieel niet op achteruit wilde gaan, kreeg zij een vergoeding voor dubbele woonlasten.

Berndsen vertrouwde er bij haar aanstelling op dat de politie haar een correcte arbeidsovereenkomst aanbood. Dit was achteraf echter discutabel. Volgens Opstelten hebben in het verleden acht korpschefs te ruime onkostenvergoedingen ontvangen, onder andere voor woonlasten, kinderopvang en dergelijke. De Minister is niet van plan deze bedragen terug te vorderen omdat dit te lastig zou zijn. Kennelijk is ligt een en ander juridisch niet zo eenduidig en helder. Desondanks wil Magda Berndsen het te veel ontvangen geld terugstorten omdat zij vind dat zij als kamerlid een voorbeeldfunctie heeft. Het gaat overigens om een bedrag van ongeveer 20.000 euro, en niet om ‘meer dan een ton’ zoals NRC stelde. Overigens beweert NRC vandaag in een artikel dat het om een kleine 30.000 euro aan huurvergoeding ging.

Feiten op een rij:

• Magda Berndsen is in 2006 gevraagd om korpschef van Friesland te worden. Dat wilde zij graag doen als zij er financieel niet op achteruit zou gaan.
• Berndsen is met haar werkgever (de korpsbeheerder) tot een arbeidsovereenkomst gekomen in 2006. Hierin sprak zij ook af niet te verhuizen.
• Vandaag blijkt dat de arbeidsovereenkomst die Berndsen met haar werkgever heeft getroffen over woonkosten een gebrekkige juridische grondslag had.
• Ook bij een handvol andere (plaatsvervangend-)korpschefs zijn onterechte vergoedingen uitgekeerd.
• In tegenstelling tot eerdere berichten gaat het bij Berndsen niet om 100.000 euro, maar om een bedrag van ongeveer 20.000 euro.
• De minister stelt dat juridisch het bedrag niet kan worden teruggevorderd van de werknemer, omdat “aan de toekenning een besluit van het bevoegd gezag ten grondslag ligt.” En: “Men moet erop kunnen vertrouwen dat het bevoegd gezag een juiste beslissing heeft genomen.”
• Magda Berndsen betaalt het bedrag terug.

Magda Berndsen: “Ik ben blij dat de feiten nu eindelijk op tafel liggen. In 2006 vertrouwde ik erop dat mijn werkgever mij een correcte arbeidsovereenkomst aanbood, maar nu blijkt dat de regeling voor mijn flat in strijd was met de regels van het ministerie. De minister schrijft dat hij het geld juridisch gezien niet kan terugvragen, omdat de hoofdverantwoordelijkheid bij de werkgever ligt. Maar zoals ik al eerder heb aangegeven wil maatschappelijk verantwoord handelen en daarom wil ik het terug betalen.”

Onlangs spraken Tjerk en Karel in de fractiekamer van Fatma Koser Kaya met Fatma en Stientje van Veldhoven, respectievelijk 6 jaar en ruim 6 maanden lid van de Tweede Kamer, beiden jong, fel en ambitieus. Wij zijn benieuwd hoe het hen vergaat, in de nieuwe, tienhoofdige fractie. Het werd een levendig gesprek over hun ambities. Fatma en Stientje toonden zich gedreven politici met een missie. Charlotte schoot de foto’s.

Stientje, je bent nieuw in de Tweede Kamer. Hoe heb je de eerste maanden ervaren?

Stientje: “Mag dat in één woord?”

Ga je gang.

Stientje: “Fantastisch! Dit is echt een baan die bij me past. Ik maak gebruik van het feit dat ik veel energie heb, de hectiek, ik werk graag onder druk. Het is heel inhoudelijk werk. Het gaat echt ergens over, en je hebt grote verantwoordelijkheid en grote invloed. Bij sommige dossiers komt die invloed ook ineens op je af. Dan ligt de bal bij jou. Een heel ander aspect is de omgang met de media. Ik was wel benieuwd hoe me dat zou vergaan. Een deel van de intellectuele uitdaging zit ook in het feit dat het allemaal erg snel gaat.”

Heb je nog goede voornemens?

Stientje: “Ik ga scherpere keuzes maken. Mijn portefeuille is zo breed, van klimaat, energie, natuur, landbouw, voedselkwaliteit, tot milieu, luchtvaart en scheepvaart. Ik zal dus keuzes moeten maken tussen dossiers en thema’s. Daarnaast is het natuurlijk ook de bedoeling dat ik de ideeën van D66 in de media laat horen. En dat is als nieuwkomer een stevig leerproces en hard werken, maar het begint te komen.”

Fatma: “Mensen vergeten wel eens dat bij een portefeuille heel veel vakbladen horen die je moet bijhouden. En dat zijn specifieke media die van groot belang zijn om je als kamerlid op bepaalde beleidsgebieden te profileren. Daar wordt ook heel veel ruimte geboden aan kamerleden. En de bekendheid van een kamerlid kan dus veel groter zijn dan je op basis van het aantal optredens op televisie zou verwachten. Overigens is media-aandacht niet waar het kamerlidmaatschap om draait natuurlijk.”

Dat is waar, het kamerlidmaatschap is een heel inhoudelijk vak, maar de successen moeten natuurlijk wel geclaimd worden, en je wil de kiezer ook laten weten wat je vindt, en wat je daarmee doet. Want er komen op enig moment nieuwe verkiezingen.

Fatma: “Uit ervaring weet ik inmiddels dat je verkiezingen niet in je eentje wint, maar als team. Wat je als individueel kamerlid ook doet, de campagne moet je als team ingaan met een sterke lijsttrekker. De vraag die je je wel kunt stellen is: wat voor kamerlid wil ik zijn, en waar ga ik mij concreet voor inzetten. Wil je een kamerlid zijn dat vaak op televisie is, bijvoorbeeld in spelletjesprogramma’s? Of kies je je media selectief en wil je vooral inhoudelijk een bijdrage leveren. Op welke onderwerpen wil je zelf initiatieven nemen? Wil je zelf wetsvoorstellen indienen of wil je de kameragenda volgen?”

Stientje: “Wat veel belangrijker is voor een verkiezingsoverwinning is wat de partij ook decentraal uitstraalt. Als je bij de gemeenteraadsverkiezingen veel succes hebt geboekt als partij en je bent in het hele land vertegenwoordigd door sterke gemeenteraadsfracties en goede lokale bestuurders, dan versterkt dat het beeld dat kiezers van een partij hebben.”

Jouw deelname aan de klimaatconferentie in Cancun is onderwerp van kritiek geweest in de media.

Stientje: “Dat viel overigens mee hoor. Er is alleen óver mij geschreven, niet met mij gepraat. Het is wel gek om op die manier in de media te komen, zonder dat je je “goede verhaal erbij” kwijt kunt. Maar het hoort er ook gewoon bij natuurlijk. Het gaat over meningsverschillen. Daar moet je als politicus tegen kunnen.”

Je hebt twee jonge kinderen, was actief in een kleine afdeling, en dan stort je je in deze baan. Wat wil je bereiken?

Stientje: “Er schuilt in mij toch een kleine wereldverbeteraar. En de beste manier om dingen te veranderen is soms door het zelf te doen. Mijn eerste baan was politiek assistent van een europarlementariër. Toen is mijn politieke aspiratie echt ontvlamd. Ik studeerde toen nog, en heb nog een aantal andere dingen gedaan. Ik wil graag dat D66 over vier jaar echt een groen profiel heeft. Daar zal ik mijn keuzes dus ook op gaan maken.. Ik denk veel na over het uitgesproken D66-geluid over natuurbeleid, en luchtvaart, landbouwbeleid. De komende jaren zal ik blijven werken aan een scherp, herkenbaar geluid.

Fatma, jij draait al ruim zes jaar mee.

Fatma: “Vorige periode hebben we natuurlijk met z’n drieën heel veel ballen in de lucht moeten houden. Het werkte heel anders dan nu, met een grotere fractie. Nu kunnen we wat langer nadenken over de keuzes die we willen maken. In de vorige periode is mij duidelijk geworden dat ik naast mijn functie als controlerend kamerlid ook heel graag zelf wetten wil maken. Een wet maken is iets heel wezenlijks.

Ik ben nu bezig met een initiatiefwet Ontslagrecht en ik heb een initiatiefwet ingediend over de rechtspositieregeling van ambtenaren, want ik vind dat ambtenaren en werknemers in de private sector gelijk behandeld moeten worden. Twee andere initiatieven die lopen zijn mijn initiatiefwet Adoptie en de initiatiefwet voor medezeggenschap van pensioengerechtigden in het bestuur van pensioenfondsen. Ik wil dat het bestuur een afspiegeling is van het ledenbestand.

De initiatiefwet Ontslagrecht bijvoorbeeld. Het was nu of nooit. Ik voelde dat de PvdA aan het schuiven was, en dat Groenlinks dit keer ook echt mee zou doen. De tijd was er rijp voor, en dus hebben Alexander en ik de initiatiefwet aangekondigd. In essentie komt de wet erop neer dat we het ambtenarenontslagrecht gelijk gaan trekken met het private ontslagrecht. Dat bevordert de gelijkheid en de doorstroming, zowel intern als extern. Het ontslagrecht in de private sector zal ook eerlijker worden. In het huidige ‘duale’ stelsel kun je via de UWV of via de kantonrechter een einde aan een dienstverband maken. In het ene geval krijgt de werknemer wel een vergoeding, in het andere geval niet. Bovendien verhindert het huidige stelsel in veel gevallen dat jongeren überhaupt een vaste aanstelling krijgen, omdat het te riskant is voor werkgevers.

En daarnaast gaat het werk in de Commissie de Wit natuurlijk ook door. Ik haal hier veel energie uit en verveel me dus niet.

Mark Bovens stelt in zijn boek Diploma Democracy vast dat de politieke agenda hoofdzakelijk door academisch geschoolde mensen wordt opgesteld, en dat veel mensen zich, terecht, niet vertegenwoordigd voelen, omdat zij zich niet herkennen in de geformuleerde belangen en beleidslijnen. De veelbesproken kloof tussen politiek en burger. Zou niet juist D66 zich dat aan moeten trekken, gezien de reden waarom zij is opgericht?
Stientje: “Ik vind dat je als politieke partij niet de kiezer moet volgen. Je moet wel luisteren naar wat er in het land speelt. En daarop mede het D66-verhaal baseren, dat sterk en consistent moet zijn. Zo heeft de kiezer echt iets te kiezen. ”

Fatma: “Mark Bovens heeft zeker een punt, de populistische partijen gaan vanuit groepsdenken oplossingen creëren. Maar uiteindelijk gaat het wel om de individuen, met hun eigen verantwoordelijkheden en wensen. De PVV benadert mensen als onderdeel van een homogene groep”.

Stientje: “Het is heel belangrijk dat je eerlijk bent naar je kiezers. Wij zeggen niet alleen maar wat mensen willen horen. Dat betekent dat sommige mensen niet op ons zullen stemmen.”.

Maar welke oplossingen hebben wij voor de postbode die zijn baan is kwijtgeraakt vanwege de open grenzen en vrije vestiging van bedrijven?

Fatma: “Je kan als politicus niet beloven dat iedereen zijn baan kan behouden. Wij kunnen in de kamer niet alles regelen. Dat moet je ook eerlijk zeggen tegen mensen”.

De vraag die bij veel leden in onze afdeling leeft, is waar wij als D66 heen willen. Willen wij een brede middenpartij worden of blijven we een principieel liberaal clubje?

Fatma: “Lees het verkiezingsprogramma maar. We zijn allang een brede middenpartij. Je.zult altijd coalities moeten smeden, in verschillende verbanden. Zolang voorstellen overeen komen met onze visie, kunnen we samenwerken”.

Een ander geluid wat ik vaak opvang is dat wij als natuurlijke tegenstrevers van populistisch rechts worden gezien, maar dat wij inhoudelijk gezien ook geen concrete antwoorden op het integratievraagstuk hebben.

Fatma, enigszins fel: “Wedervraag: wat is integratie? Elk individu, Annie, Wouter-Jan, Henk of Ingrid, ze hebben allemaal een eigen beeld van wat integratie is of zou moeten zijn. Ze zien wat ze willen zien. Als ik naar mezelf kijk: ik heb een opleiding genoten, heb de kansen gepakt die ik kreeg, en ik heb geweigerd me in een hok te laten stoppen. En dat gevecht voer ik nog steeds, zodat generaties na mij dat niet meer hoeven te doen. Maar in de kern gaat het er altijd om mensen op hun individuele waarden en verantwoordelijkheden aan te spreken. Dus tegen de Turkse gemeenschap zeg ik ook wel eens: leer de do’s en dont’s van de samenleving waarin je zit”.

Is het feit dat aan de Vaillantlaan alleen maar bakkerijen, reisbureau’s en belwinkels zitten, een teken dat de integratie nog niet af is?

Fatma: “Ooit zijn al die mensen daar als gastarbeiders gehuisvest. Ze hebben hier een leven opgebouwd.”

De weerstand tegen immigranten wordt heftig geventileerd. Sommigen vragen: “Waarom doen die meisjes die hoofddoekjes niet af? Ze zonderen zich af, en beklagen zich over afzondering”.

Stientje: “Het idee dat een hoofddoekje afzondering betekent hoeven mensen met een hoofddoekje zelf niet zo te ervaren.”

Fatma: “Iedereen is natuurlijk vrij om zijn of haar eigen keuzes te maken, maar dan moet je je ook wel bewust zijn van de reacties die je daarmee losmaakt, en daarmee omgaan. Anderzijds vind ik ook dat je als maatschappij niet raar moet staan te kijken dat er sommige mensen in een groep die categorisch buitengesloten wordt, zullen opstaan en geen begrip meer hebben voor het niet begrepen worden.

Wat dat betreft moet ik zeggen dat we in Nederland volwassen beginnen te worden. We beginnen te leren dat het goed kan zijn om anders te zijn. Focus niet op wat je het liefst van iedereen zou willen, maar op wat mensen hebben en waar je op voort kunt bouwen”.

Stientje: “Het immigratievraagstuk komt nu weer sterk op in een tijd dat het economisch moeilijk is. Mensen zijn soms angstig door de globalisering of de opkomst van China. Velen zien de wereld als bedreiging en niet als kans. En dan zijn de mensen aan de Vaillantlaan een tastbaar element van die buitenwereld die je dan onder controle wil brengen. De emotie begrijp ik op zich wel”.

De fracties van D66 en PvdA zijn van mening dat de Gemeente Den Haag donorregistratie actiever moet gaan stimuleren. De partijen willen dat burgers die zich  bij de gemeente melden voor het afhalen vaan paspoort, identiteitskaart of rijbewijs automatisch ook een donorregistratieformulier krijgen uitgereikt.

Daarom hebben de fracties van D66 en PvdA deze vragen aan het College gesteld:

Den Haag, 22 maart 2011

Aan de voorzitter van de gemeenteraad,

De gemeenteraad van Rotterdam heeft op 17 maart tijdens de raadsvergadering een motie van D66 Rotterdam, mede ondertekend door PvdA, Leefbaar Rotterdam, Groenlinks en SP aangenomen. De motie heeft de strekking te onderzoeken hoe mensen die een (reis)document komen ophalen, gevraagd kunnen worden donor te worden. De gemeenteraad van Den Haag heeft op 10 juli 2008 een soortgelijke motie van D66 Den Haag, mede ondertekend door PvdA, CDA, LPF, SP, Solidair Nederland, PPS en Groenlinks aangenomen. In de afdoening van de motie (RIS 157843) meldt het college dat het er zorg voor zal dragen dat op alle gemeentelijke balies op de stadsdeelkantoren, inclusief die van het Gemeentelijk Contactcentrum, een stapeltje donorformulieren goed zichtbaar wordt neergelegd. De fracties van D66 Den Haag en PvdA Den Haag hebben geconstateerd dat de formulieren niet (meer) bij de gemeentelijke balies te vinden zijn.

De fracties van D66 en PvdA stellen daarom onder verwijzing naar artikel 38 van het Reglement van Orde de volgende vragen aan het college:

1. Waarom liggen er geen donorformulieren (meer) bij de gemeentelijke balies?

1. Is het college bekend met bovengenoemde motie uit Rotterdam?

1. Deelt het college de mening van D66 Den Haag en PvdA Den Haag dat deze motie een meerwaarde kan hebben bij het werven van nieuwe donoren, iets wat hard nodig is?

1. Is het college bereid, net als de gemeente Rotterdam, te onderzoeken hoe inwoners van de stad gevraagd kunnen worden al dan niet donor te worden wanneer men (reis)documenten komt ophalen?

Hoogachtend,

Rachid Guernaoui, D66

Saskia Mulder, PvdA